Als de onderste steen boven komt, zie je wat daaronder krioelt

Ongedierte, zoals ratten en kakkerlakken, gedijt het beste in de duisternis,

Rat Control

op donkere, vochtige broeierige plaatsen waar ze ongestoord hun gang kunnen gaan. Het wordt weer tijd een helder licht te laten schijnen op die donkere krochten zodat iedereen kan zien wat daar gebeurt en voor zichzelf kan oordelen of dat het (dag)licht kan verdragen.


In 2009/2010 verkocht Van Sluisveld na 2 jaar professionele voorbereiding door advocatenkantoor AKD , accountantskantoor KPMG en een grondig boekenonderzoek door de belastingdienst haar aandelenbelangen in onderdelen van het Lips concern en hield de koopsom tegoed. Zij deed dit omdat haar aandelen noodzakelijk waren voor de op verzoek van SNS Property Finance voorgenomen herstructurering van het Lips concern. Zij kreeg zekerheden voor haar vordering. In de jaren erna heeft zij gedeeltelijk betaald gekregen, maar miljoenen hield zij tegoed.

Nu is ze om die reden opgejaagd wild. Curatoren zien in deze glazen boltransacties van vele jaren geleden de kans om de boedel te vergroten en hun zakken verder te vullen. Ze betitelen alles als een vooropgezet plan. Een plan dat met arglist en opzet is uitgevoerd door de ‘criminele organisatie Lips/ Van Sluisveld’. Zij zouden in de helderziende wetenschap dat Lips in 2013 failliet verklaard zou worden al in 2008 bewust en opzettelijk transacties hebben ingezet om schuldeisers vele jaren later te benadelen.

In het duister?

De komende tijd zal LipsLeaks een inkijk geven in de gebeurtenissen van de afgelopen paar maanden. Daarbij zal aandacht geschonken worden aan een vonnis van  9 maart 2016, de eerste en enige bodemprocedure, waarin de Rechtbank Roermond na 2 jaar procederen vaststelt dat curatoren Schreurs en Stadig onrechtmatig hebben gehandeld bij het afpakken van de zekerheden van Van Sluisveld. Zekerheden die zij naar nu blijkt, misbruikt hebben om zichzelf met voorrang op van Sluisvelds tegoed te storten. Ruim anderhalf jaar lang is Van Sluisveld door het slijk gehaald omdat zij zich tegen die handelwijze verzette. De curatoren zullen alle schade aan haar moeten vergoeden, en dreigen persoonlijk aansprakelijk gesteld te worden.

Er lopen enkele procedures – onder andere cassatie – waarbij curator Dekker eveneens de risico loopt persoonlijke aansprakelijk te worden voor door hem begane onrechtmatigheden. Zou Tante Pietje hem toch nog opbreken?

Tomás de Torquemada een mietje?

De enige rechtszaken die curator Dekker voert zijn verzoeken tot faillietverklaring. Een korte en simpele procedure. Steevast krijgen zijn slachtoffers een voorbereidingstijd van krap 7 dagen tussen indienen verzoekschrift en faillissementszitting. De vorderingen bestaan uit brieven met claims van diezelfde curator Dekker waarin hij rechtshandelingen vernietigt en/of schadevergoeding eist vanwege een beweerde onrechtmatige daad. Steevast acht hij daarbij door zichzelf aan zichzelf bewezen dat er sprake is van benadeling, dat er sprake is van wetenschap van die benadeling en dat er sprake is van schade en een causaal verband. Daar komt geen rechter aan te pas.

Een faillissementsrechter kijkt vervolgens – dat is zijn enige taak – oppervlakkig of dat summierlijk blijkt van een opeisbare vordering, checkt of er nog andere vorderingen zijn (curator Dekker stuurt meerdere briefjes dus dat komt wel goed) en het faillissement is daar. Zo arbitrair als wat. Daar is een faillissementszitting toch niet voor bedoeld? Of toch? Maar wat doe je als rechter als er een rood opgeblazen curator staat te stampvoeten dat er van alles mis is? Zo’n ‘integer en betamelijk official’, aangesteld door de rechtbank kun je als rechter toch niet negeren?

Curator Dekker regelt vervolgens dat hij zelf curator wordt en gaat op naar het volgende breekijzer met als enige doel: destructie en de macht over de zelf veroorzaakte puinhopen. Het faillissement maakt vervolgens dat curator Dekker als enige bevoegd is te procederen namens de boedel. De rechtszaken die de failliet heeft aangespannen kan hij intrekken. Dus ook die rechtszaken die zich verzetten tegen dat faillissement of andere stuitende acties van diezelfde curator, of rechtszaken die kunnen blootleggen dat faillissementen op onrechtmatige wijze zijn veroorzaakt.

En het rechtssysteem dan?

Als het kalf verdronken is dempt men de put. Is dat de bedoeling van het rechtssysteem? Dat doelwitten alle rechts- en verweermogelijkheden worden ontnomen? Dat je als mens of vennootschap de facto alle recht op een fair trial en alle rechtsmiddelen worden ontnomen om je tegen dergelijke aanvallen te verdedigen? Dat je overgeleverd wordt aan de willekeur van een curator die alle ruimte heeft om het recht naar zijn hand te zetten?

Curator Dekker is buitengewoon gemotiveerd om Van Sluisveld persoonlijk failliet te laten verklaren. Het laatste bastion moet om, dan is het cirkeltje rond en alles wat met elkaar rechtshandelingen boevenheeft verricht in de 6 jaren voor het faillissement van Lips. Dan speelt alles zich af onder de stoeptegel/ binnen de gesloten kring van het setje curatoren Schreurs, Stadig en Dekker. Ze kunnen naar hartenlust, ongestoord en ongestraft hun gang gaan en de buit verdelen. Spelen de persoonlijke belangen van “de heren” hierbij een rol? Dat naast het gebruikelijke vullen van hun diepe zakken met vele miljoenen, nu ook persoonlijke aansprakelijkheid dreigt?

Of dat de aanleiding is voor de handelwijze mag de lezer zelf beoordelen na het lezen van de komende blogs. Waaraan zal aandacht besteed worden?

Wordt de weg naar gerechtigheid geblokkeerd door wegversperringen en landmijnen, waarvan de meeste zijn gecreëerd door mannen die beweren gerechtigheid na te streven?

De eerste stap van curator Dekker was om de persoonlijke holding van Van Sluisveld met een verrassingsaanval in de rug “om te trekken”. Een holding zonder schulden en met een onomstreden positief vermogen. De kwade opzet lukte, op basis van niets anders dan enkele briefjes. Met geconstrueerde schadeclaims van diezelfde curator Dekker is de vennootschap failliet verklaard. Verdedigen was welhaast onmogelijk vanwege de zorgvuldig op 23 maart 2016 getimede faillissementsaanvraag, gevolgd door een tevoren door hem met de rechtbank afgestemde behandeling op de ochtend van de 29e maart 2016. Door het voorafgaande Paasweekend en Goede vrijdag restte welgeteld één werkdag voorbereiding voor Van Sluisveld.

Om nog wat meer zand in de raderen te gooien werd deze aanvraag gecombineerd met dreigementen aan het adres van de vaste advocaten van Van Sluisveld om zich toch vooral rekenschap te geven dat curator Dekker zich bij een uitgesproken faillissement op het standpunt zou stellen dat betalingen voor hun werkzaamheden paulianeus zouden zijn en hij deze terug zou vorderen. Daarmee de facto de advocaten te dreigen dat ze al hun werk om de holding te verdedigen voor niets zullen verrichten en op de koop toe nog kosten moeten maken om zich tegen curator Dekker te verweren.

Macht corrumpeert?

Ondanks dat de tegenstrijdige belangen als een paal boven water staan, laat curator Dekker zichzelf tot curator benoemen. Onmiddellijk worden binnen een week miljoenenclaims op van Sluisveld afgevuurd vanuit haar eigen holding en vanuit andere vennootschappen waar curator Dekker curator is. Tot dat moment IMG_2082.PNGhad Van Sluisveld geen enkele schuldeiser. Op 7 april vraagt hij haar persoonlijke faillissement aan op basis van diezelfde geconstrueerde vorderingen. Ook hier wordt aan de advocaten subtiel duidelijk gemaakt dat ze eigenlijk beter de verdediging kunnen laten vallen, als ze tenminste curator Dekker niet achter zich aan willen krijgen. Kort voor de geplande zitting op 13 mei 2016 – volgt een tweede salvo met name vanuit haar eigen vennootschap. Dat er hoger beroep is aangetekend tegen het uitgesproken faillissement van de holding regardeert curator Dekker niets. Bij voorkeur moet Van Sluisveld “om” zodat hij ook dat hoger beroep als curator kan intrekken. De teller stopt op circa 43 miljoen aan claims.

Van Sluisveld heeft op basis van vele dubieuze en in juridische bladen als de Sdu Jurisprudentie Onderneming & Recht Online (JOR) met regelmaat bekritiseerde uitspraken van het setje Bossche rechters A.H.L. Roosmale Nepveu, T. Zuidema en M.G.A. Poelman niet zo bijster veel vertrouwen meer in de objectiviteit van de Rechtbank Oost Brabant. Het door “hun” curatoren bewust verspreide “help de familie Lips het hoekje om” virus heeft aantoonbaar de rechtvaardigheids- en objectiviteitskwabben aangetast.

Bij de gedachte aan een behandeling door de Rechtbank Oost Brabant van een tegen haar persoonlijk gerichte faillissementsverzoek , kreeg zij visioenen van een voor de rituele slacht gereed staand tribunaal. Klaar om met het geslepen slagersmes het zo vurig “dood gewenste” slachtoffer de keel door te snijden.

Voorspelbaarheid?

De Rechtbank Oost Brabant had rechter mr S.J.O. de Vries aangewezen om het faillissementsverzoek te behandelen. Van Sluisveld kent mr S.J.O. de Vries niet en ze zou zich schuldig maken aan wat ze de rechtbank verwijt als ze uit zou gaan van de veronderstelling dat hij “met hetzelfde sop is overgoten“.

Maar ze is al zo vaak van een koude kermis “uit Den Bosch” thuisgekomen, vertrouwend op een objectieve en ons kent onsonbevooroordeelde beoordeling van haar kwesties bij de Rechtbank Oost-Brabant. Daarbij helpt de wetenschap dat rechter S.J.O. de Vries als rechter-commissaris in tal van faillissementen betrokken is waar curator Dekker zijn – naar alle waarschijnlijkheid – standaard werkmethode toepast ook niet echt. Het gaat dan wel heel erg ver, te ver, om je lot in handen te leggen van een rechter met die specifieke achtergrond. Veronderstellen dat de rechter (als rechter-commissaris) en verzoeker Dekker helemaal niet met elkaar over de kwesties “Lips” hebben gesproken lijkt wat naïef.  De conclusie voor van Sluisveld is dan ook dat vooringenomenheid onvermijdbaar is.

Oplossing of toch niet?

De Rechtbank Oost-Brabant is dan ook gevraagd de zaak naar een andere rechtbank te verwijzen om een objectieve behandeling zoveel als mogelijk te waarborgen, dat verzoek werd afgewezen. Van Sluisveld heeft 12 mei in arren moede dan ook maar WSNP (Wet schuldsanering natuurlijke personen) aangevraagd om zich het vege lijf te redden. Op zeker had zij naar haar overtuiging, hoe goed haar verdediging ook is “het zwaard der gerechtigheid” om de oren gekregen, ze had geen enkele keuze. Daar komt bij dat voordat je schulden gaat saneren toch eerst maar eens vast moet komen te staan of er überhaupt wel schulden zijn. De verwachting is dan ook gerechtvaardigd dat dat de primaire taak van de bewindvoerder gaat zijn. Immers als de schulden  niet bestaan – en daar is Van Sluisveld van overtuigd – dan valt er niks te saneren.

De bruinhemden?

Maar niet alleen binnen de rechtbank kan Curator Dekker op steun voor zijn moordeskader rekenen. Ook daarbuiten staat hij niet alleen. Hij heeft een trouwe bondgenoot gevonden in zijn oude werkgever, de belastingdienst. Met 9 man sterk bedenken ze aanslagen die ze opleggen bij de holding van Van Sluisveld en bij haar persoonlijk. Onterechte aanslagen waarvan ze weten dat die uiteindelijk niet in stand zullen blijven. Maar dat is niet erg, immers als ze maar op een of andere wijze steun kunnen zijn voor curator Dekker om Van Sluisveld en haar holding te failleren dan is het doel bereikt. Curator Dekker zal in ruil vervolgens geen bezwaren maken. Een ontluisterend kijkje in de keuken van “leuker kunnen we het niet maken”.

We gaan het ook nog hebben over de wijze waarop curator Dekker Van Sluisveld binnen een half uur na het uitgesproken faillissement van haar holding schorste als bestuurder van een dochtermaatschappij. Hoe hij deze vennootschap – met geen enkele schuld en alleen maar vermogen – met zijn bekende “ik ben 2 tellen jacht machtvereffenaar en vraag eigen faillissement aan” omtrok om dat faillissement vervolgens geheim te houden tot het verstrijken van de verzetstermijn. Hoe de zichzelf rechter noemende mr Mieke Dudok-van Heel het inderhaast  en noodzakelijkerwijs op het laatste moment ingestelde verzet afwimpelde, omdat het te laat zou zijn ingediend. Dit terwijl ze met haar neus bovenop de feiten van de onrechtmatige handelingen van curator Dekker is gedrukt. Een hoger beroep is onafwendbaar…totdat curator Dekker Van Sluisveld om heeft kunnen trekken, dan kan hij ook deze zaak intrekken en daarmee ook die put dempen.

Een farce?

Ook het toezicht op het functioneren van curator Dekker komt aan de orde. Toezicht uitgevoerd door rechter-commissaris P.P.M. van der Burgt. Toezicht op een curator die al meer dan een jaar geen enkel verslag publiceert. Die het enige financiële verslag van rechtspraak.nl heeft verwijderd. Die alle gedragsregels en grondbeginselen van zijn ambt aan zijn laars lapt en zich als een hyena gedraagt en als een ware hooligan-met-stropdas alles om zich heen vernielt. U wordt meegenomen in de verwoede pogingen van zowel Van Sluisveld als haar advocaten om contact te krijgen, gehoord te worden, te overleggen. Mevrouw de toezichthouder heeft het druk zullen we maar zeggen.

bullshit

Is dit beschaving? Is dit wat recht is? Na het lezen van de volgende blogs kan eenieder zijn oordeel vormen.

 

  • Schoenmaker

    Dit is voor de heren curatoren natuurlijk een loterij met alleen winnende loten. Kwestie van uurtje factuurtje. Bijschrijven op de maatschapsregeling, pompidom. Sectoren vastgoed en bankieren zitten inmiddels in de verkeerde hoek, maar juristen lijken tot nu toe aardig de dans ontsprongen. Triest om te lezen, maar allerminst verrassend. Er is in dit geval geen rechter meer die overzicht heeft, dus men laat de curatoren gewoon hun gang gaan. Hoe kunnen zij nu toezicht houden als er geen overzicht is? Hoe anders zou het zijn als er voor de curatoren een beperkter honorarium tegenover zou staan danwel enige vorm van inkomensrisico…..laten we zeggen een soort van Balkenende-norm….