#1 proloog: De doofpot en de beerput. Hoe bankiers en curatoren de deksel op hun beerput houden

Op 21 juli 2015  is SNS gedagvaard voor een eerste claim van € 5 miljoen voortvloeiend uit de relaties met het Lips concern. De Telegraaf heeft op 22 juli 2015 gepubliceerd dat er meerdere claims zullen volgen, oplopend tot een totaal van ruim over de  € 100 miljoen. Flip Schreurs, curator in het privé faillissement van Lips haastte zich om in Brabants Dagblad te verklaren dat “Je wel heel creatief moet kunnen denken, wil je de rechtsgeldigheid van de claim van Roger Lips tegen de SNS kunnen bevatten” en dat een dergelijke claim het primaat van curatoren is. Het begin van een nieuw hoofdstuk? Gedupeerden dreigen schandelijke en schadelijke praktijken te openbaren en aan de kaak stellen. Zouden de betrokken banken dat willen blokkeren? Of zouden curatoren dit voor die banken met hun duur betaalde “mantel der curatorenliefde” willen bedekken? Zijn curatoren en hun entourage niet alleen uit op zelfverrijking, maar dekken zij ook nog de schandelijk opererende (staats) financiële instellingen zoals o.a. ABN AMRO en SNS af? LipsLeaks zal de verwoede pogingen van de staatsbanken ABN AMRO, SNS en de curatoren Schreurs, Stadig en Dekker op de voet volgen en verslag doen. Maar eerst “hoe het begon”.

PROLOOG

In de blogpost FD en BNR, top of tobjournalistiek”  is in vogelvlucht uiteengezet hoe Lips een vaststellingsovereenkomst met SNS heeft gesloten en hoe deze door SNS begin 2013 is “opgeblazen“. Het was duidelijk dat SNS zich niet meer aan haar afspraken zou houden en het Lips concern zou laten barsten. De kasstromen van het Lips concern werden door SNS bij de bron afgebogen naar SNS. De Lips bedrijven beschikten niet meer over de middelen om de SNS aan te spreken op haar wanprestaties.

Bankschandalen

Onder andere Follow The Money publiceerde reeds een aantal artikelen over banken en hun laakbare handelwijzen. Na de ongestraft gebleven fraudes met de Euribor, de Libor, de nationalisaties op kosten van de belastingbetaler, de oplichting van hun klanten met woekerpolissen en de renteswaps is nu ook het licht gaan schijnen op de schandalige praktijken bij de afdelingen bijzonder beheer.

In het artikel “vijf redenen waarom banken ondernemers in bijzonder beheer straffeloos kunnen pijnigen”  beschrijft FTM hoe banken dat in de praktijk straffeloos kunnen doen. Wetten en regels die gelden voor iedere Nederlander worden handig omzeild. Banken weten er wel voor zorgen dat de gedupeerden geen schade kunnen claimen. Dit omdat de gedupeerden geen geld meer hebben om te procederen of omdat de banken hun onderneming het faillissement in trappen om vervolgens de curator in ruil voor een aanzienlijke ‘vergoeding’ de zaak in de doofpot te laten stoppen.

Vele gedupeerde ondernemers trachten hun recht te halen, denk aan de familie Ter Haar van OAD die – hoe bijzonder – Rabobank (overigens betekent rabo “roof” in het Esperanto) verwijt OAD onnodig “om zeep te hebben geholpen“. Of Dirk Scheringa die De Nederlandse Bank verwijt zijn DSB Bank te hebben geofferd. Of de vele ondernemers die banken aanspreken op schade als gevolg van renteswaps. Nog veel meer ondernemers zijn bang en/of hebben “geen poot meer om op te staan“.

Bang omdat de bank hen en hun gezin met een knip van de vinger in diepe ellende kan storten door kredieten op te eisen als “de klant” lastig doet omdat hij unfair behandeld wordt. De afdelingen bijzonder beheer dreigen daar openlijk mee. “Geen poot om op te staan” omdat ze niet meer kunnen claimen door geldgebrek of doordat de curator “eigenaar” van de claim op de bank wordt als gevolg van een (uitgelokt) faillissement.  Dat diezelfde partijen vervolgens op grote schaal via curatoren en/of opkopers voor een appel en een ei bezittingen van gedupeerden opkopen of aan vriendjes toespelen is een publiek geheim. Als kleptocraten verdelen ze “de buit“.

En dan hebben we het nog niet over de talloze ondernemers die niet meer in staat zijn recht te halen. Bij de Fugitive melden zich aan de lopende band ondernemers die door banken zijn “vernield” en geen actie meer durven  of kunnen nemen.

Lips verkoopt de claims op SNS

Voor Lips en het Lips concern had men naar nu blijkt dezelfde standaard behandeling in gedachten. Staatsbank SNS heeft de vennootschappen uit het Lips-concern die direct slachtoffer waren van het (niet) handelen van SNS van geld ontdaan. Dit deed SNS door pandrechten op de huren in te roepen. Inkomsten droogden op en daarmee het geld om SNS aan te pakken. Lips is van mening dat SNS “er niet mee weg mag komen“. Meermaals heeft Lips SNS en onder andere haar bestuurders Van Dijk, Van Olphen, en Latenstein aansprakelijk gesteld voor de aangerichte schade.

Op 1 maart 2013 verkoopt het Lips concern de claims op SNS uit hoofde van alle financieringsovereenkomsten aan de Stichting Prato. Dit geschiedt middels een cessie, een overdracht van de mogelijke (schade)vorderingen van het Lips concern op SNS aan Stichting Prato. Prato op haar beurt gaat de vorderingen voor haar eigen rekening en risico opeisen cq. de claims op SNS uitwinnen en de partijen spreken af dat 75% van de netto opbrengsten door Prato aan het Lips-concern worden betaald.

Prato “pakt SNS aan”

Op 26 november 2014 meldt Prato zich per brief  bij SNS met de eerste claim en verzoekt SNS om het verschuldigde bedrag inclusief rente ad € 5.1 miljoen aan haar over te maken. Zij legt in de brief uit waarom Prato de wederpartij is geworden van SNS. Hoe bijzonder, SNS betaald niet, men doet niks. Om die reden is Prato op 21 juli 2015 overgegaan tot dagvaarding van SNS om deze eerste claim te voldoen. Op 29 juli diende SNS voor de rechter te verschijnen.

De casus SNS/DCMR

De kwestie DCMR welke onderwerp is van de nu bij SNS ingediende claim speelt een belangrijke rol. Lips heeft voor DCMR in de periode 2008-2010 een nieuwbouw gerealiseerd en daarbij afgesproken om het oude kantoor van DCMR in te kopen. Er dcmr nieuwtrad vertraging op in het verkoopproces van het nieuwe kantoor waardoor er aanvullende afspraken moesten worden gemaakt met DCMR over o.a. een latere afname van het oude kantoor.

Eind december 2011 sloten Lips en DCMR een vaststellingsovereenkomst op basis waarvan e.e.a. opgelost zou worden. Een nieuw, 15-jarig huurcontract voor het nieuwe kantoor was onderdeel van die afspraken. Dit was van groot belang voor de waarde van het door SNS gefinancierde object en de verkoopbaarheid daarvan. Onderdeel van die afspraken was ook een betaling van  € 7,5 miljoen aan DCMR. De financiering hiervan zou grotendeels door Lips worden verzorgd en ook SNS zou financiering verstrekken.

De afspraken met DCMR maakte Lips pas nadat SNS bevestigd had daarmee akkoord te zijn en de financiering te verstrekken die benodigd was. Bovendien zijn de afspraken daarover nog vastgelegd in de vaststellingsovereenkomst van 22 mei 2012 tussen Lips en SNS. Zelfs de vaststellingsovereenkomst met DCMR is daaraan aangehecht.

SNS kwam haar verplichtingen echter niet na. SNS heeft vervolgens het object DCMR geveild.  In de blogpost “speelt alleen SNS een dubieuze rol bij de nieuwbouw van DCMR Milieudienst Rijnmond” is don corleonee.e.a. nader toegelicht alsook uitgelegd dat de wanprestatie van SNS de belastingbetaler en Lips  € 18 miljoen heeft gekost. (lees ook over de bijzondere connectie met Dik Wessels, de Don Corleone van het Nederlandse vastgoed, waar blijft een onderzoek naar zijn rol bij SNS?)

In het kader van de vaststellingsovereenkomst met DCMR heeft Lips – om precies te zijn de vennootschappen LCG Real Estate 15 B.V. en LCG Real Estate 16 B.V. – € 4.5 miljoen in depot bij SNS gestort. Nu SNS de afspraken ter zake DCMR met Lips niet is nagekomen waardoor Lips de afspraken met DCMR niet na kon komen, is ook de € 7.5 miljoen nooit betaald. Dus moet SNS aan Prato – immers zij heeft de vordering van LCG Real Estate 15 B.V. en LCG Real Estate 16 B.V. overgenomen – die  € 4.5 miljoen met rente terugbetalen.

Waar staan we nu?

  • Lips heeft alle vorderingen/claims op SNS overgedragen aan Stichting Prato;
  • Prato heeft SNS op 26 november 2014 aangesproken – zonder resultaat;
  • SNS is door Prato op 21 juli 2015 gedagvaard,  de procedure loopt;
  • Curator Schreurs roeptoetert naar aanleiding daarvan “dat kan zomaar niet, ik ben de baas en  alles is van mij, helemaal alleen voor mij

needless to say:

wordt vervolgd